Suç ve Ceza (Dostoyevski) Kitabı Özeti

Suç ve Ceza

(Dostoyevski)

Ozet

Dort aydır evin kirasını verememişti. Evin sahibi onu mahkemeye verecekti. Uzun sureden beri hasta olmasına rağmen yaşlı Teteri kadının evine gidebilirdi. Daha onceki yuksuğe 1.5 Ruble veren kadın yeni getirdiği saate baktı ve “1.5 Ruble” dedi. Raskonikov kabul etmek zorundaydı çunku kata çıkana kadar kimseyle karşılaşmamıştı. Yaşlı kadın, kız kardeşi ile beraber kalıyordu evde. cok zengin olmasına rağmen, kız kardeşi hiç miras bırakmayacaktı. Kız kardeşini çoğu zaman dover, onun her işini takip etmesi gerektiğini duşunurdu.

Raskolnikov 1.5 Rubleyi aldı ve dışarı çıkıp bir meyhaneye gitti. Marmeladov yan masada oturuyor olmasına rağmen taşınıp sohbet etmekten kendini almamıştı. Marmeladov eşini çok seviyordu ve uç çocuğunu da; ama çok içyordu. O kadar ki ailenin geçimi için Sonya fahişelik yapmak zorunda kalmıştı. “Ne kadar fedakar bir kız bu Sonya” diye duşunmekten kendini almamıştı. Raskolnikov Marmeladov ‘un evine gittiklerinde eşi haykırışla onları yumruklamaya başladı. Hep içiyordu ve evdeki 20 Rubleyi goturup içkiye vermişti. Marmeladov Raskolnikov cebindeki 50 Kapik’i oraya bırakarak uzaklaştı. Eve geldi, yorgundu. Nastasya bir mektup getirdi. Raskolnikov heyecanla okumaya başladı mektubu. Annesinden gelmişti mektup. Annesi kız kardeşi Dunya’dan bahsediyordu. Dunya, Luzhin adında çift memurluğu olan 45 yaşındaki biriyle evlenecekti. Hem Luzhin onların eşyalarıyla beraber Petersbur’ga gelmesi için yardım edecek, gelmelerini sağlayacaktı. Annesi, 60 mil otedeki tren yoluna gitmek için bir araba ayarladığını, trende ise 3 ncu sınıfta guzel bir yolculuk yaptıktan sonra Petersburg’a gideceklerini ve onu çok ozlediğini yazıyordu.

Raskolnikov “Bu evlilik olmayacak” diye duşundu. Dışarı çıktı ve birkaç saat dolaştıktan sonra yorgun duşup bir yerde uyukladı. Kotu bir ruya gordukten sonra uyandı. Eve gitti. Saat 7’ye yaklaşıyordu. Saat uygundu. Aşağıdaki baltayı alacak kimseye gozukmeden yaşlı tefeci kadının evine gitti. İçeri girerken onu kimse gormemişti. 2 nci katta boya yapan adamlarda onu yukarı çıkarken gormemişlerdi.

Tefeci kadının evine girdi ve ona bir kultablası uzattı. Kadın kultablasına bakarken baltayı kafasına indirmişti. Kadının olu bedeni yerde yatıyordu. İçeri daldı ve dolaptan sadece rehin verilmiş, birkaç parça altını cebine aldı. Yaşlı kadının kız kardeşiyle içeride karşılaştı. Kızın şaşkın bakışları altında baltayla onu da oldurdu. Doğrusu bir kişinin toplumdaki binlerce kişinin refahı ve mutluluğu için olmesinin bir zararı yoktu. Ustelik bu tefeci kadın çok kotu biriydi. Kapıda birkaç kişi kapıyı vuruyorlardı. Hiç evden çıkmayan tefeci kadının, çıkacağı tutmuştu. Raskolnikov titriyor, dışarı çıkıp her şeyi itiraf etmek istiyordu ama yapmadı. Dışardakilerden biri kapının içeriden surgulu olduğunu fark etti. Yaşlı kadına bir şey olduğunun farkına vardılar. İki kişi Kapıcıyı çağırmak için aşağı indi. Bu kaçmak için tam fırsattı, Raskolnikov kapıyı açtı, hızla merdivenlerden inmeye başladı, aşağıdan gurultu gelmeye başlayınca Raskolnikov boyacıların dairesinin kapısının arkasına saklandı ve kapıcı ile uç adam yukarı çıkınca o da dışarı çıkıp değişik bir yoldan eve gitti. Baltayı aldığı yere bıraktı. cok korkmuştu ve titriyordu. Aldığı mucevherleri ve kıymetli takıları dışarıda bir yerde saklamayı ihmal etmedi.

“2 gun geçti hala uyanmadı” diye duşunuyordu Universite arkadaşı Razumikin. Doktor Zozimov hastalığı atıp kendisine geleceğini soyluyordu. Ama Raskolnikov uyanınca arkadaşını ve doktoru isteksiz bir vaziyette evden kovdu ve dışarı gidip bir bara oturdu. Eski gazeteleri okurken yanına gelen bir polis memuru melenkolik ve deli bir ruh haliyle cinayetten bahsedip, ustu kapalı her şeyi anlattı. Korktuğunu, endişelendiğini hiç hissettirmedi.

Ertesi gun eve geldiğinde annesi ve kız kardeşi Dunya’ nın kendisini beklediklerini gordu. cocuğun halini goren anne şaşkınlıkla titriyordu. Onu ertesi gun bay Luzbinin geleceği goruşmeye çağırırken korkmuştu. Ertesi gun bay Luzbin onları ziyaret etttiğinde, Raskolnikov haklı çıkmanın gururu ile guluyordu. Bay Luzbin kız kardeşi çok aşağılamış, onların fakir bir aile olduğunu değerlendirerek fazla istekte bulununca evden kovulmuştu. Hemen ardından Raskolnikov “elveda” diyerek evden ayrıldı. İnanamıyordum. Annesi oğlunun bu tavırla doğrusu ağlamaktan başka yapacak bir şeyleri yoktu. Raskolnikov melenkolik halde evi terkederken her nasılsa arkadaşı Ramuskin’e onları emanet etmeyi de ihmal etmemişti.

Bay Marmeledov’un cenazesi için evine gittiğinde Sonya’da oradaydı Sonya’ya karşı inanılmaz bir his içindeydi. Ailesi için Sonya’nın yaptığı fedekarlık onun gozlerini buyulemişti. Birkaç gun boyunca Sonya’yı duşundu ve fırsat buldukça onunla konuşmaya çalışarak geçirdi vaktini.

Polis memuru porifiri Raskolnikov’un (Mihailovis adında genç biri cinayeti işlediğini itiraf etmiş olmasına rağmen) cinayet işlediğini biliyor ve onun psikolojik durumunu bildiği için, itiraf etmesi için onu sıkıştırıyor ama tutuklamayacağını soyluyordu. Cinayeti işlediğini Sonya’ya itiraf etmişti. Sonya’da Raskolnikov’a “gidip teslim olmasını, yere kapanıp Allah’tan ve insanlardan ozur dilemesini” istiyordu.

Sonuç olarak Raskolnikov vicdanının verdiği acıya dayanamayıp suçunu polise itiraf etti. 1.5 yıldır Sibirya’daydı Raskolnikov. Petersburg’ a, Razumukin ve kardeşi Dunya evlenmişlerdi. Mahkeme Raskolnikov’un iyi hali, parayı kullanmadığı, daha onceki yaşamında verimli bir universite oğrenimi yaptığı, fedakar kişiliği ve kendi kendine teslim olmasından dolayı, çok az bir cezayla 8 yıl kurek mahkumiyetine çarptırıldı. Raskolnikov’u Sonya her gun ziyaret ediyordu. Sibirya da ailesi ile surekli mektuplaşan Sonya, Ramuzkin ve Dunya’nın tek haber kaynağıydı. Raskolnikov,Sonya’nın sevgisi ile hayata bağlandı ve geleceğin planlarını beraber hayal etmeye başladılar.

Tam ismi Fyodor Mihayloviç Dostoyevski’dir. Babası bir ordu cerrahı, annesi bir tuccarın kızıydı. Annesinin yardımıyla evde başladığı eğitimini ozel bir okulda surdurdu. Babası sert ve acımasızdı. Annesinin koruyucu tavırlarına sığınıyordu. Annesini 15 yaşında kaybetti. 1837′de girdiği Petersburg Askeri Muhendis Okulu’nu bitirdi. Oğrencilik yıllarını Rus ve Avrupa edebiyatının onde gelen yazarlarının eserlerini okuyarak geçirdi. Kısa bir sure askerlik yaptıktan sonra ayrılıp edebiyatla uğraşmaya başladı. Topraklarında çalışan koyluler tarafından oldurulen babasından az bir miras kalmıştı. 1846′da İnsancıklar adlı ilk kitabını yazdı. 1854′te basılan bu roman ilk Rus toplumsal romanı sayılır. Bu eserin basılmasından sonra unlendi. 1846′da yazdığı ikinci romanı “Oteki” yeterli ilgiyi gormedi. Unu giderek kayboldu. 1851 tarihli Ev Sahibesi, 1848′de yazdığı Beyaz Geceler ile Yufka Yurekli romanları da ilgi gormedi. 1849′da yazdığı Netoçka Nezvanova romanı da beklenen başarıyı getirmedi.Politikayla ilgilenmeye başladı genç liberallere katıldı. car 1. Aleksandr’ın guvenlik guçleri tarafından, “devleti yıkmaya çalıştığı” suçlamasıyla arkadaşlarıyla birlikte tutuklandı. İdama mahkum edildiler. Kendisinin kurşuna dizilmesi hazırlıklarını izlemek onda derin etkiler bıraktı. Kendinden once sırya dizilen beş kişi kurşuna dizildi ancak kendisiyle beraber diğer dort kişi idamdan son anda kurtuldu. Sibirya’da 4 yıl ağır hapse ve 4 yıl askerlik yapmaya mahkûm edildi. Sibirya’daki cezaevi gunlerinde birlikte yaşadığı ilişkileri, aşkları, mahkûmları gozlemleyerek Rus halkını daha yakından tanıma fırsatı buldu. Ancak zor koşullar nedeniyle sara nobetleri geçirmeye başladı. Bu rahatsızlığın etkileri de birçok eserine yansıdı. 1854′te cezaevinden çıkıp askerliğe başladı. Subaylığa kadar yukseldi. 1857′de dul bir kadınla evlendi. Bu evlilik maddi sorunlarını artırdı. Tekrar yazmaya karar verdi. Askerlik cezasının da bitmesi uzerine Petesburg’a dondu. Yeni car 2. Aleksandr’ı destekledi. Kardeşi Mihail ile birlikte “Vremya” adlı bir dergi çıkardı. Bu dergi ve dergide yayınlanan romanları yeniden tanınmasını ve eski ununu kazanmasını sağladı. 1862′de Fransa, İngiltere ve İtalya’yı kapsayan bir yurtdışı gezisi yaptı. Aynı yıl dergi kapatıldı. Dostoyevski, Almanya’nın Wiesbaden kentine gitti. Burada kumara başladı.

Rusya’ya donuşunde “Epoha” isminde yeni bir dergi çıkardı. 1864′te eşini ve kardeşi Mihail’i kaybetti. Borca battı. Kurtulmak için Avrupa’ya kaçtı. Wiesbaden’de kumarda butun parasını kaybetti. Yayıncısından borç alıp 1865′te Rusya’ya dondu. 1867′de steno ile romanlarının yazımında kendisine yardım eden Anna Snitkina ile evlendi. Bir kere daha borca boğulduğu için yeni eşiyle yine yurt dışına çıktı. Yoksulluk ve para peşinde ulke ulke dolaştı. Ama romanlarını yazmayı da surdurdu. Bir kere daha yayıncısının desteğiyle St.Petersburg’a dondu. Tutucu bir haftalık dergi olan Grajdaninin başına geçti. Bir yıl sonra bıraktı.

Bu donemde eski itibarını ve ununu tekrar kazandı. 1872 yılında yayımladığı Ecinniler adlı romanı birçokları tarafından tum zamanların en iyi siyasi romanı olarak kabul edilir. Kitap nihilizm, ateizm ve Batı duşuncesinin Rusya uzerindeki etkilerini ele alır. En buyuk romanı Karamazov Kardeşleri yazmaya 1879′da başladı. 1880′de şair Aleksander Puşkin’in olum toreninde konuşmayı o yaptı. Petersburg Bilim ve Sanat Akademisi’nin edebiyat bolumune seçildi. Yaşamının son doneminde Petersburg yakınlarında kuçuk bir kasaba olan Staraya Russa’da yaşadı. 9 Şubat 1881′de burada yaşamını yitirdi. Gunumuzde de en çok okunan yazarlar arasında yer alır.